qılça

qılça
bax qıç. Qılçası ağrımaq. Qılçası sınmaq. – Ancaq biçarə arvadın sağ qılçası dizdən yuxarı xınc-xınc olmuşdu. C. M.. <Nadir Məcidə:> Get, sən də şəhərdə fəhləlik elə. – Bu qıçlarımla hara gedim? – deyə Məcid çolaq qılçalarını göstərdi. B. T.. Ceyran kimi zərif Qarabağ atı birdən qılçaları biçilmiş kimi yerə sərildi. M. Rz..

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Игры ⚽ Поможем написать курсовую

Look at other dictionaries:

  • qılca — z. Zərrə qədər, zərrəcə, bir tük qədər, qətiyyən, əsla …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • vərək — ə. qılça sümüyü …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • sıyır — (Ucar) qılça. – Sizin at bir də bizim bağa keşsə sıyırınnan vırajam …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • siηir — (Ağdam, Qazax, Şəmkir) 1. diz 2. qılça. – Quşdardan hansı quşdu, siηiri beldən uca (Ağdam); – Heyvanı tutuf siηirin dəhreynən vuruf qırıflar (Şəmkir) …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • zing — I (Bakı, Kürdəmir, Qazax, Qusar, Mingəçevir, Sabirabad) qılça sümüyü II (Bakı, Salyan) üzüm salxımının bir hissəsi, balaca salxım. – Hər zingdə onon iki gilə üzim olar (Salyan) III (Salyan) çayda suyun azalması nəticəsində əmələ gəlmiş adacıq …   Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti

  • dəlikli — sif. Dəliyi olan; deşikli. Dəlikli sərnic. Dəlikli dolça. ◊ Dəlikli sümük anat. – qılça ilə birləşən sümük …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • müqəvva — is. <ər.> 1. İçi boşaldılıb qurudulmuş heyvan və ya quş gövdəsi; oyuq. Heyvan müqəvvası. Quş müqəvvası. – Gülüstan xala balağın dərisinə otdan samandan təpib, ağacdan qılça qayırıb balağı andıran bir müqəvva düzəltmişdi. S. R.. 2. məc. Quru …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”